Archiwa tagu: Podmioty ustawodawcze polityki społecznej

Podmioty ustawodawcze polityki społecznej

Sejm i Senat są naczelnymi organami władzy ustawodawczej, które decydują o kształcie ustawodawstwa socjalnego. Inicjatywa ustawodawcza przysługuje posłom, Senatowi, Prezydentowi i Radzie Ministrów. Marszałek Sejmu przekazuje Senatowi ustawę uchwaloną przez Sejm. Senat z kolei ma trzydzieści dni na przyjęcie, odrzucenie lub poprawienie. Poprawki bądź uchwałę odrzucającą ustawę Senatu Sejm musi przegłosować. Natomiast ustawę przyjętą przez sejm i Senat prezydent powinien podpisać w ciągu 30 dni. Jednak Prezydent ma konstytucyjne prawo odmowy podpisania ustawy i powtórnego skierowania jej wraz z umotywowanym wnioskiem do Sejmu w celu ponownego rozpatrzenia. Po powtórnym uchwaleniu ustawy (większością 2/3 głosów) Prezydent ma dwie możliwości:

– po pierwsze może w ciągu siedmiu dni podpisać i zarządzić ogłoszenie ustawy,

– po drugie może wystąpić do trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie zgodności ustawy z Konstytucją RP. W sytuacji, gdy Trybunał uzna ustawę za zgodna z Konstytucją Prezydent nie może odmówić podpisania ustawy.

Droga legislacyjna ustaw jest wydłużana przez prace w Komisjach Sejmowych. Zanim ustawa będzie gotowa do głosowania na posiedzeniu, musi być wcześniej kilkakrotnie przeprowadzana przez właściwą Komisję Sejmową i przejść dwa lub trzy czytania[1].

——

[1] Julian Auleytner, Polityka społeczna. Teoria a praktyka, Wyższa Szkoła Pedagogiczna Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Warszawa 1997, s. 260-261.